काठमाडौँ— जुन १० मा भारतको हरियाणास्थित रेवाडीको नहरबाट २१ वर्षीय युवा मोनूको शव फेला पर्यो। नहरबाट शव निकाल्दा प्रहरीले घटनालाई सामान्य आत्महत्या मानेर फाइल बन्द गर्ने तयारी गरिसकेको थियो। शरीरमा स्पष्ट चोटपटक थिएन, स्कुटर नहर नजिकै भेटिएको थियो र घटनास्थलले पनि आत्महत्याको संकेत गरिरहेको जस्तो देखिन्थ्यो।

परिवार शोकमा डुब्यो, पत्नी तनु रोइरहेकी थिइन्, अन्त्येष्टि सम्पन्न भयो। तर मृतकको मोबाइलभित्र मेटाइएका केही डिजिटल संकेतहरूले केही सातापछि यस्तो रहस्य खोल्यो, जसले सम्पूर्ण घटनाको कथा नै उल्टाइदियो। प्रहरीको पछिल्लो अनुसन्धानअनुसार मोनूले आत्महत्या गरेका थिएनन्। उनलाई आफ्नै पत्नी तनु, उनका प्रेमी सोनू र अन्य सहयोगीहरूले योजनाबद्ध रूपमा नहर किनारमा बोलाएर हत्या गरेका थिए। घटनालाई आत्महत्या देखाउन स्कुटर छाडियो, मोबाइलको डाटा मेटाइयो र प्रमाणहरू नष्ट गर्ने प्रयास गरियो।

हरियाणाको रेवाडी जिल्लास्थित जडताल गाउँका मोनू जुन ७ मा आफ्नी पत्नीलाई लिन ससुराली जाने तयारीमा थिए। परिवारलाई उनले त्यही जानकारी दिएका थिए। तर पत्नी तनुले तत्काल नआउन, तलब आएपछि मात्र आउन आग्रह गरेकी थिइन्। त्यसपछि जुन ८ मा मोनूले बैंकबाट पैसा निकाले, पेट दुखेको बहाना बनाए र कसैलाई थप जानकारी नदिई स्कुटरमा ससुरालीतर्फ लागे।

त्यो यात्रा उनको जीवनको अन्तिम यात्रा बन्नेछ भन्ने न परिवारलाई थाहा थियो, न उनलाई नै। प्रहरीको दाबीअनुसार तनुले पहिले नै हत्या योजना बनाइसकेकी थिइन्। उनले मोनूलाई भेट्ने बहानामा नहर किनारतर्फ बोलाइन्। त्यहाँ उनका प्रेमी सोनू र अन्य दुई व्यक्ति पहिलेदेखि नै लुकेर बसेका थिए।

मोनू पुगेपछि उनीहरू एक्कासि निस्किए, उनलाई नियन्त्रणमा लिए र मुख तथा नाक थिचेर बेहोस बनाए। त्यसपछि नहरमा डुबाएर हत्या गरिएको प्रहरी अनुसन्धानले देखाएको छ। हत्या मात्र होइन, त्यसलाई आत्महत्या प्रमाणित गर्ने तयारी पनि समानान्तर रूपमा गरिएको थियो। स्कुटर नहर नजिकै राखियो। मोबाइल फोनबाट सम्पूर्ण डाटा मेटाइयो। उद्देश्य एउटै थियो— अनुसन्धानलाई गलत दिशातर्फ मोड्नु।

जुन ९ सम्म पनि मोनू घर नफर्किएपछि परिवार चिन्तित बन्यो। उनीहरूले तनुको परिवारसँग सम्पर्क गर्दा मोनू त्यहाँ नपुगेको जानकारी दिइयो। तनुले पनि आफूलाई कुनै जानकारी नभएको दाबी गरिन्। २४ घण्टाभन्दा बढी समयसम्म सम्पर्कविहीन भएपछि परिवारले प्रहरीमा हराएको निवेदन दर्ता गरायो।

अर्को दिन, जुन १० मा, नहरबाट मोनूको शव फेला प¥यो। त्यतिबेला घटनास्थितिले आत्महत्याको झल्को दिइरहेको थियो। बाहिरी चोटपटक नदेखिएकाले प्रहरीले पनि प्रारम्भिक रूपमा आत्महत्या गरेको निष्कर्ष निकाल्यो। शव परिवारलाई बुझाइयो। तनु माइतीबाट आइन्, अन्त्येष्टिमा सहभागी भइन् र श्रीमानको मृत्युमा शोक व्यक्त गरिन्। परिवारले त्यो व्यवहारलाई स्वाभाविक मानेको थियो।

तर अन्त्येष्टिपछि एउटा सानो विवरणले ठूलो शंका जन्मायो। प्रहरीले अनुसन्धान समाप्त गरेपछि मोनूको मोबाइल परिवारलाई फिर्ता दिएको थियो। परिवारले मोबाइल चलाउँदा सम्पूर्ण डाटा मेटाइएको भेट्यो। यही बिन्दुबाट घटनाको दिशा बदलियो। साइबर विशेषज्ञको सहयोगमा मोबाइलको डाटा पुनः प्राप्त गरियो। त्यसपछि प्राप्त विवरणले आत्महत्याको कथालाई कमजोर बनाउन थाल्यो।

रिकभर गरिएको कल रेकर्डअनुसार घटनाको दिन मोनूले पत्नी तनुलाई ४९ पटक फोन गरेका थिए। तर तनुले केवल एक पटक फोन उठाएकी थिइन्। त्यो संवाद करिब तीन मिनेट लामो थियो। अनुसन्धानकर्ताहरूको नजरमा यही संवाद हत्या योजनाको महत्वपूर्ण कडी बन्न पुग्यो।

परिवारले त्यसपछि प्रहरीलाई पुनः अनुसन्धान गर्न आग्रह ग¥यो। उनीहरूको आरोप थियो— घटनालाई हतारमा आत्महत्या घोषणा गरिएको छ। प्रारम्भिक चरणमा प्रहरीबाट पर्याप्त चासो नपाएको परिवार जुलाई २ मा प्रहरी उपरीक्षक (एसपी) कार्यालय पुगेपछि अनुसन्धान फेरि सक्रिय बन्यो।

त्यसपछि प्रहरीले पत्नी तनुलाई नियन्त्रणमा लिएर सोधपुछ गर्‍यो। रेवाडीका डीएसपी सुरेन्द्रका अनुसार सोधपुछका क्रममा तनुले आफ्ना प्रेमी सोनू र अन्य सहयोगीसँग मिलेर हत्या गरेको स्वीकार गरेकी छिन्। घटनामा संलग्न भनिएका हरिओम पक्राउ परिसकेका छन् भने प्रेमी सोनू र अर्का एक सहयोगी फरार रहेको र उनीहरूको खोजी भइरहेको प्रहरीले जनाएको छ।

यो घटना हालै भारतमा चर्चामा रहेका केही अन्य अपराध प्रकरणसँग पनि तुलना हुन थालेको छ। विशेष गरी वैवाहिक सम्बन्ध, गोप्य प्रेम सम्बन्ध र योजनाबद्ध हत्यासँग जोडिएका घटनाहरू सार्वजनिक भइरहेका बेला रेवाडीको यो प्रकरणले फेरि एकपटक अपराध अनुसन्धानमा डिजिटल प्रमाणको महत्व उजागर गरेको छ।

यदि परिवारले मोबाइलभित्र मेटाइएका डाटामाथि प्रश्न नउठाएको भए, यदि साइबर विश्लेषण नगरिएको भए, र यदि उनीहरूले अनुसन्धान पुनः खोल्न दबाब नदिएको भए, मोनूको मृत्यु सम्भवतः आत्महत्या भनेर अभिलेखमा दर्ज भएर सकिने थियो।

तर ४९ वटा मिस कल, तीन मिनेटको एउटा संवाद र मेटाइएका डिजिटल प्रमाणहरूले अन्ततः नहरको पानीभित्र लुकाइएको कथालाई बाहिर ल्यायो। अहिले अनुसन्धानको केन्द्रमा एउटै प्रश्न छ— हत्या योजनामा संलग्न सबै व्यक्ति कहिले पक्राउ पर्छन् र अदालतमा यो योजनाबद्ध अपराध कसरी प्रमाणित हुन्छ ?